Ahh… Schotland. Land van whiskey, Rose Leslie en de Highlands. Ik wilde ze eigenlijk alledrie meemaken maar eentje was te duur en een ander smaakte niet lekker dus uiteindelijk heb ik het bij de Highlands gehouden.

Etive en Glencoe


In de eerste dagen van mei 2016 waren er nog genoeg winterse toestanden in Schotland te vinden. Tijd dus om een paar dagen warm te draaien met een tocht van zo’n 30 kilometer door de schitterende valleien van Glen Etive en Glencoe. Als het goed genoeg is voor James, is het goed genoeg voor mij.

M: “Dit weer is niet goed voor m’n aambeien.” James: “Tell me about it.”

De bergen in dit gebied – of bergjes, eigenlijk – pieken maar net aan boven de 1000 meter, maar zijn nog bedekt onder een dunne laag sneeuw. Binnen een week zou dat helemaal wegsmelten.

De Harrypottertrein


Google je op afbeeldingen van Schotland, dan zie je twee zaken terugkomen: heul veul foto’s van de Isle of Skye, en heul veul foto’s van de Hogwarts Espress, de trein uit Harry Potter die over een antiek viaduct door het toverachtige landschap tuft.

Nou kan die hele Harry Potter me sinds het tijdperk-Balkenende gestolen worden, maar die trein is wel een verrektes mooi ding. En het aardige is: het bestaat allemaal echt. Het viaduct uit de film ligt bij het gehucht Glenfinnan (iets ten westen van Fort William) en de stoomtrein heet in werkelijkheid The Jacobite en is in de zomermaanden een heuse tourist trap.

Op weg van Glencoe naar The Isle of Skye kom je langs Fort William (“The Outdoor capital of the UK”) en Glenfinnan ligt zo’n 20 kilometer ten westen daarvan. En nou wilde het mooie dat The Jacobite die dag rond 13:35 over het viaduct zou rijden. Ik had het keurig uitgezocht en stond om 12:00 al klaar met mijn statief en camera tot Het Moment.

Het was rustig om me heen en ik dacht, het is nog geen touristenseizoen natuurlijk, al die andere fotografen en kiekjesmakers zullen hier in juli wel rijen dik staat, niet in mei. Dus ik bleef geduldig wachten. Het werd 13:00. 13:20. 13:30. Daar komt ie, denk ik. 13:40. Nog geen trein. Maar goed, ieder land zijn eigen NS, niks aan de hand. 13:50. Ik begin toch te twijfelen. Pak de folder erbij. Nope, echt 13:35, dat was de tijd.

Eindelijk, tegen de klok van twee, hoor ik iets aankomen. Ik staar in de verte. Geen trein. Maar ik hoor wel een trein? Hoe kan… en ja hoor. Komt die kut van de verkeerde kant.

En geen stoomtrein natuurlijk, maar gewoon een suffe diesel. Ik realiseer me meteen dat tot aan Mallaig het een enkelspoors traject is, dus die stoomtrein gaat echt niet meer komen. Terwijl ik bedremmeld naar de trein kijk, zwaait de machinist en laat ie een toeter los. Da’s dan toch aardig, denk ik.

Terwijl ik nog een keer vol vertwijfeling de folder erbij pak, begint opeens iets te dagen. Het zal toch niet? Ik pak mijn telefoon erbij en verdomd dat het niet waar is. Het is geen vrijdag. Het is zaterdag. En de weekendtrein rijdt pas vanaf volgende week. Lekker bezig, pik.

Isle of Skye


De Skye Trail is een heuvelachtige wandelroute over het gehele Isle of Skye. De “officiële” route bestaat uit 7 etappes die van noord naar zuid lopen, waarbij de tweede etappe je 28 kilometer over de weergaloos mooie Trotternish Ridge loodst. Dat wil zeggen, als je elke avond in een hostel wilt overnachten. Met een eigen tentje op je rug is er echter niets dat je ervan weerhoudt de etappes anders in te delen.

Van het wereldberoemde Schotse hondenweer was weinig te merken. Sterker nog, het was een van de mooiste meiweken in de geschiedenis, met temperaturen boven de 27 graden.

Wie daar overigens geen moer van aantrekt, is de bodem. Het is zompig in Schotland, en de Isle of Skye is daar geen uitzondering op. Ondanks flinke droogte zakken m’n schoenen regelmatig weg in de moerassige ondergrond. Het is vrij lastig lopen en ik ervaar het als een van de grootste verschillen met Noorwegen.

Met mijn tentje wildkamperen onderaan The Old Man of Storr

Trotternish Ridge


Veruit het mooiste deel van de Skye Trail is de voettocht over de Trotternish Ridge. De meeste touristen gaan met de auto naar The Old Man of Storr en rijden vervolgens nog even een stukje verder naar de Quiraing. Daartussen ligt echter geweldig mooie bergrichel van ao’n 20 kilometer met uitzichten die rechtstreeks uit Jurassic Parc lijken te komen: de Trotternish Ridge.