Het kriebelde weer een beetje. Dus dan doe je maar weer een keertje wat je niet laten kunt: een lange fietstocht maken.

Mijn periode als interim online manager bij NPO Radio 4 zit erop, en met mijn resterende vakantiedagen kon ik er mooi een paar weken tussenuit. Ik had van het voorjaar al half-half zitten kijken naar een lange fietstocht omdat mijn klus mogelijk deze zomer ten einde zou komen, maar na een verlenging had ik plots drie maanden langer om een tocht voor te bereiden. Dus wat doe je dan in al je ongeremdheid: juist, je plakt er nog een paar weken aan vast. Tot je uitkomt op een plaatje als dit:

Heuveltjes


Heuvels. Ja. Die zitten erin. Sterker nog, het zijn er redelijk wat, met de Stelvio, de Galibier en de Mont Ventoux als beoogde hoogtepunten (Beoogtepunten? Dat woord van het jaar is alvast in the pocket). Of ik het red weet ik niet, maar ik moet toch wel een beetje revange nemen op mijn teleurstelling bij de Splugenpas in 2013.

No Camino


Nou hoor ik een paar mensen denken: ging jij niet de Camino de Santiago lopen? Wel, ehmm, ja. Dat was het plan. Maar toen ik ging oefenen dachten mijn grote tenen allebei “ja doei”. En de dag erop waren ze blauw. Nagels-gaan-eraf-blauw, maar ik zal de details besparen. Te kleine schoenen, te dikke sokken, whatever, echt lange afstanden lopen is even geen optie meer.

Gelukkig heb ik er op de fiets geen last van. Waar ik misschien wel last van ga hebben is dat het het naseizoen is. De campings zijn leger, het aantal mensen dat je tegenkomt onderweg is minder. Aan de andere kant, in 2013 vertrok ik eind september naar Rome, en ik ben in drie weken eerder op pad. Dat scheelt hopelijk in het aanspraak onderweg.

Piets weerbericht


Het weer ziet er voorlopig gunstig uit. In de Elzas – voorafgaand aan de Alpen het gebied waar ik weer het meest naar uitkijk – wordt eind deze week bijna dertig graden voorspeld. Ik verheug me nu alvast op de terrasjes en de heerlijke Pino Grieg.

Vooralsnog eerst maar even het land uit zien te komen. Een beetje veluwe, een beetje Arnhem en Nijmegen (Ik krijg prompt weer Breng-visioenen uit mijn Connexxion-tijd) en daarna richting Keulen en Bonn.

Toch geen statief


Ik had me er nou zo op verheugd: mijn statief mee op de fiets. Maar helaas, ik moest ruim een kilo schrappen om onder het maximum van mijn bagagedrager te komen (18kg) en dus is ie gesneuveld in de strijd om de grammen. Wel heb ik een Gorillapod mee (een ministatiefje). Die was oorspronkelijk bedoeld als actioncamstatiefje maar nu moet ook mijn camera het er maar mee doen. Anyway, ik heb toch geen tijd om hele dagen timelapses te maken dus ik kom er wel overheen.